MetMichiel - maandag t/m donderdag van 19.00 - 22.00 uur!

GOLDEN TICKET VERSLAG: STRP FESTIVAL (0)

woensdag 22 april 2009 om 12:00

Tamar dook met haar Golden Ticket 14 dagen lang in het STRP Festival en liet zich overrompelen door performance arts, robotics, state-of-the art dance en vooruitstrevende electronica. Check hier haar verslag!

Excuses voor de late inzending van mijn verslag! Die drie werkdagen die jullie ervoor vroegen zijn het helaas niet geworden! Maar hierbij alsnog mijn verslag van het STRPfestival, extra uitgebreid, als goedmakertje!

Toen we aankwamen bij het Klokgebouw, konden we meteen doorlopen naar de VIP-ingang waar wij met onze perstickets werden doorverwezen naar een balie verderop in het gebouw. Toen we onze polsjes al klaar hielden voor zo’n mooi, roze persbandje, keek de mevrouw achter de balie ons geringschattend aan. Hadden wij deze kaarten niet toevallig gewonnen? Ai. Toen werd ons toch maar een groen VIP-bandje omgesnoerd. Achja, een polsbandje blijft een polsbandje, dus mijn avond kon al meteen niet meer stuk.

We kwamen de zaal binnen toen de sessie van Laurent Garnier net begonnen was, En ik moet eerlijk bekennen dat het mij nogal tegenviel. Hij draaide weinig spectaculair en de zaal leek niet echt los te komen. Uiteindelijk zweepten z’n beats steeds meer op en kwam de zaal toch nog los, maar het was niet echt mijn ding.

Zelf was ik erg benieuwd naar Birdy Nam Nam en het was heerlijk te zien hoe deze vier Fransche helden helemaal los gingen achter hun draaitafels. Hun sets waren steengoed en mensen gingen dan ook helemaal uit hun plaat op deze dansbare electro/ funky hiphop. Ik hoop ze echt vaker te zien op festivals in Nederland! Verder heb ik ook nog een klein stukje mee weten te pikken van Michael Mayer, en ook op zijn techno gingen de voetjes aardig van de vloer.

Yuksek draaide ondertussen in de andere zaal en mén, wat was hij weer goed. Hij opende meteen al heel sterk en toen hij Tonight inzette, lag de zaal aan zijn voeten. Jammer alleen dat hij zelf niet echt mee leek te gaan in de uitzinnige vibe van het publiek. Maar al bij al: een meervoudig hoogtepunt, dit optreden van Yuksek (met een nogal abrupt einde, dat wel)!

Behalve muziek was er ook volop kunst aanwezig. In een zaal werden korte animatiefilms gedraaid terwijl een andere ruimte was gevuld met robotachtige kunstwerken. Ja, de combinatie dikke electro, drank enaldannietmeer maakte het publiek in deze loodsen toch nét iets anders dan de mensen die je tegenkomt tijdens een doorsnee museumbezoek Er hing een ontspannen sfeer en de zalen waren telkens stampvol. Mensen liepen uitgelaten langs alle artworks of zagen zichzelf headbangend tussen uitzinnig publiek terug op een groot scherm aan de muur. Wat verder stond een hoge installatie met bovenin een ronde bol met allerlei knipperende lampjes. Wat het was, en het idee erachter begreep ik niet, maar het was tof om te zien dat het ding met korte piepjes en flikkerende lampjes meedeinde wanneer je er onder stond te dansen/bewegen.
 
Ook de Hexapod spinrobot van Matt Denton trok veel publiek. Deze robot spin bootste aardig precies alle bewegingen na als je zijn blik wist te vangen en zelfs de houdingen die de robot aannam, deden denken aan een echte spin. ZEE, een kunstinstalatie van Kurt Hentschläger, was een ervaring op zich. Voordat we naar binnen konden, moest je een gezondheidsverklaring ondertekenen waarin stond dat deze ruimte gevaarlijk kon zijn voor zwangere vrouwen, epileptici of mensen die lijden aan zware migraine. Je snapt, hier wilden wij natuurlijk koste wat kost in! Je werd een mistige, rokerige ruimte binnengeleidt aan een geel touw. Binnen was vrij weinig te zien, het was er benauwd en je probeerde een weg te vinden door jezelf goed aan het touw vast te klampen, want dat was het enige oriëntatiepunt dat je had. Een spannende maar vreemde ervaring!

De volgende avond keerden we met enigszins brakke hoofdjes terug naar het klokgebouw voor een tweede avond STRP. Ook vandaag weer grote namen op het programma, want The Venetian Snares, Aphex Twins, Squarepusher en Benga zouden draaien. Om je vingers bij af te likken dus!

Tja. Aphex Twins.. Ik kan nu wel verslag gaan doen over zijn set, maar wat me echt is bijgebleven zijn vooral de laatste 10 minuten van hun performance. Waarom? Op de grote videoschermen werd en naakte, ondergescheten vrouw op een bed getoond, samen met een krankzinnige wetenschapper(?) die bezig was met een autopsie op een opengesneden lijk. Gelukkig waren de beelden dusdanig scherp dat het publiek goed mee kreeg hoe deze man heerlijk met zijn handen lag te wroeten in de brei van darmen en ingewanden. Achteraf hoorde ik dat het rond die tijd opvallend rustig was bij de bar.

Vervolgens draaide Tim Exile, meer dan een aangename verrassing! Ik had nog nooit van deze man gehoord, maar hij werd aangekondigd als ‘klassiek geschoolde Violist die besloot zijn heil te zoeken in de electro’ een beetje sceptisch was ik dus wel, maar mijn sceptisme was totaal verdwenen toen deze man zijn set begon. WAUW! Hij mixte allerlei live ingesproken geluiden / woorden kreten achter elkaar en creëerde waanzinnige beats. Zeer nice, dit optreden!

Toen er een grote bebaarde kerel op het podium verscheen, wist je dat het tijd was voor Venatian Snares. Een snoeiharde set volgde. Je kreeg geen kans om even op adem te komen, de hardste beats pompten non-stop door de zaal. Het publiek was uitgeput na deze set. Ik vond het jammer dat niet deze Canadees als afsluiter was gekozen, want een beter eind van deze avond kon ik mij moeilijk voorstellen, al deed Benga toch een bewonderenswaardige poging.

Tot zover mijn verslag over het STRPfestival in Eindhoven. Het waren twee, geweldige uitputtende weken en ik ben ontzettend blij dat ik erbij kon! THANKS!

Bookmark and Share