MetMichiel - maandag t/m donderdag van 19.00 - 22.00 uur!

GOLDEN TICKET VERSLAG: EMILIANA TORRINI IN DE MELKWEG (0)

woensdag 28 oktober 2009 om 16:00

Marieke ging met haar Golden Ticket naar Emiliana Torrini in de Melkweg. Lees hier haar verslag.

Op 2 juli 2009, een snikhete dag, zou ik Emiliana Torrini eindelijk live zien. Ik verheugde me erop. Samen met mijn vriend vertrok ik extra vroeg naar Werchter zodat we een mooi plekje voor ons tentje hadden en vooraan konden staan. Helaas gooide een ontzettend lange file roet in het eten. Ik bleef in de auto en mijn vriend ging lopen. De tent stond ruim voordat Emiliana ging zingen, alleen de auto stond nog niet geparkeerd. Net op tijd kwam ik in Werchter aan. We wilden snel het festivalterrein op. Zonder iets te eten of echt iets te drinken... had ik al gezegd dat het snikheet was? De rij voor het festivalterrein was giga. Ik viel flauw, van warmte, dorst en honger. Toen redde ik het zelfs niet meer om het laatste liedje te horen. Hopelijk kan ik het op 20 oktober overdoen, zonder file!
De herkansing

‘Gefeliciteerd! Jij bent de gelukkig winnaar van de kaarten voor Emiliana Torrini, volgende week dinsdag (20 oktober) in de Melkweg in Amsterdam!’ stond er in een email die ik ontving. Ik snapte er niets van, want ik was alweer vergeten dat ik mijzelf had opgegeven voor Golden Ticket. Toen het tot me doordrong raakte ik ook ineens in paniek. Ik moest die dinsdag gewoon werken tot zeven uur, in Etten-Leur. Hoe kon ik dan nog op tijd in Amsterdam komen? En zou mijn vriend wel vrij zijn en met mij meekunnen?

Het regelen begon. Ik kon iets eerder weg op mijn werk, mijn vriend zou ook op tijd klaar zijn. Ik zou hem in Breda langs de weg oppikken en we zouden vol gas naar Amsterdam rijden. Zonder file, want het was herfstvakantie in het noorden en natuurlijk al lang voorbij spitsuren. Hoopten we…

Om kwart over acht kwamen we aan in Amsterdam, geen file gehad. De show zou rond half negen beginnen en we waren dus mooi op tijd. Bij de Melkweg wisten ze meteen wie is was toen ik zei dat ik kaartjes had gewonnen. Nog nooit eerder was ik zo gemakkelijk aan concertkaartjes gekomen. Ook was ik nooit eerder in de Melkweg. De Melkweg heeft een clubuitstraling op het publiek. Dit is duidelijk te merken aan het feit dat het publiek de gehele avond blijft kletsen, ook tijdens het concert.
Als wij de zaal binnenkomen is het voorprogramma Lay Low net begonnen. Er staat een jonge vrouw op het podium die rustige liedjes zingt. Helaas heeft haar stem weinig kracht en lukt het haar niet om het publiek te overtuigen. Het publiek blijft kletsen en iets te drinken halen bij de bar. Lay Low mist de energie en de power om mij op te warmen voordat Emiliana komt.

Rond half 10 is het dan eindelijk de beurt aan Emiliana Torrini. Haar band hadden we al even mogen zien bij het optreden van Lay Low, maar nu staat Emiliana dan ook op het podium. Het verschil tussen Lay Low en Emiliana Torrini is meteen duidelijk te merken. De stem van Emiliana klinkt door in heel de zaal en komt veel energie en kracht vanaf. Ze heeft me meteen te pakken, met een prachtige, krachtige en zuivere stem.
Emiliana steelt de show. Ze vertelt bij veel liedjes wanneer ze zijn ontstaan of wat haar heeft geïnspireerd. Ze probeert dan de zaal tot stilte te manen, omdat het publiek rustig doorkletst. Het laat haar niet van de wijs brengen. Ze maakt er zelfs flauwe opmerkingen over. Ze ‘shht’ het publiek en roept ‘Jungle Drum finished, go to another bar’. Dit slaat aan bij het publiek dat wel aandachtig luistert. Emiliana speelt daarnaast met haar publiek. Zo geeft ze aan dat ze wel een wodka lust. Een nummer later staan er drie wodka’s op het podium. Deze IJslandse dame geniet hier zichtbaar van.

Emiliana speelt veel nummers. We maken een foto van de playlist die bij de geluidsman ligt en hierop staan zo al 16 nummers genoemd. Er worden ballades en up-tempo nummers gezongen. Emiliana heeft aan het showelement gedacht. Zo wordt er veel gewerkt met lichteffecten en staat het geluid goed afgeregeld. Dit maakt de ervaring nog beter.
Na de 16 nummers die met veel plezier zijn gespeeld komt de band terug. Emiliana begint met een mixsong namelijk ‘Fields of Joy’ van Lenny Kravitz en ‘Dear Prudence’ van The Beatles. Haar bandleden en Lay Low staan om het podium als koor. En ook het publiek wordt gevraagd om mee te zingen. Dit is echt prachtig en intiem.
Het publiek is enthousiast en zodra de band weg is na nog een nummer, wordt geroepen om meer. Emiliana komt terug en speelt nog twee nummers, waarvan een verzoeknummer uit het publiek. De sfeer is intiemer omdat er al wat publiek uit de zaal verdwenen is.

De show heeft een grote indruk achtergelaten omdat het totaalplaatje zo goed was. Haar zuivere en krachtige stem, haar enthousiaste band, een prachtig decor, de lichtshow en het goede geluid. Alles zorgde ervoor dat mijn vriend en ik een topavond hebben gehad. Emiliana heeft haar hit Jungle Drum natuurlijk gespeeld, maar dit is niet een nummer dat je onthoudt, als je de rest van haar muziek kent. ‘Me and Armini’ is prachtig, zeker nu ik weet hoe het is ontstaan. ‘Birds’ gaat over de nacht en het moment waarop de vogels gaan zingen en de zon opkomt. Terwijl ze dit zong, zag ik het gebeuren, mede omdat het decor vol hing met vogels. ‘Big Jumps’ maakt mij altijd vrolijk, zeker als je Emiliana erbij ziet springen. Als toetje zong Emiliana ‘Unemployed in Summertime’ wat heerlijk luchtig is en ‘Fishermans woman’ maakt de pure smaak compleet.

Ik weet zeker dat ik Emiliana niet voor de laatste keer heb gezien. Ik heb dagen warm rondgelopen door de energie die zij over heeft gedragen op het publiek. De volgende keer dat ze in de buurt is zal ik haar niet missen. Geen file die me tegenhoudt.

Let's stay awake and listen to the dark.
Before the birds, before they all wake up.
It's the ending of a play and soon begins another.
Hear the leaves applaud the wind.

See the sun come rising and white-wings start to fly.
Like strings of pearls in the firey sky.
I don't want to close my eyes, don't want to leave the stage now,
As the leaves applaud our stay.

Lend me yours wings and teach me how to fly.
Show me when it rains, the place you go to hide.
And the curtains draw again and bow - another day ends.
The leaves applaud the wind.

Emiliana Torrini – Birds

Zie ook deze filmpjes op You Tube van een andere bezoeker:
http://www.youtube.com/watch?v=Zsic78LPAwE&feature=related (birds)
http://www.youtube.com/watch?v=7wAlksnftLU (fields of joy and dear prudence)

Bookmark and Share